Μόδης Γούναρης – Η συνέχεια που πήγαινε…

“Γιατί θέλω κι ένα αύριο επιτέλους. Θέλω μια σιγουριά. Θέλω μια συνέχεια στο χρόνο που να πάρει…” Η Μαρίνα ήθελε τη συνέχεια στο αύριο και γι’ αυτό ζητούσε έναν γάμο, όπου ένας Θεός θα ‘παιζε για τους νυμφευμένους τον ρόλο του συμβολαιογράφου ή του δικαστή. Θα ‘ταν δίκαιος και άμεμπτος, αρκεί να συμφωνούσες με τις προϋποθέσεις που έβαζε. Μόνον έτσι θα καταλάγιαζε ο φόβος της. Αν κατοχυρώνονταν θεσμικά και μάλιστα υπό την αιγίδα της θείας χάρης. 0 φόβος λοιπόν γεννιέται στη βάση της ανασφάλειας για το αύριο. Απεναντίας, απλώς δεν υπάρχει φόβος, αν δεν υπάρχει ή έγνοια και η ελπίδα για το αύριο.